20160313-00061

Mondkapjes, handschoentjes en gestaar

Zoals al bekend; we zijn in Japan! Na een vlucht die best oké was (het vliegtuig nog luxer dan de heenreis!) waarin ik zes van de tien uur geslapen heb en Sander zes van de tien uur film gekeken heeft, zijn we geland op Narita Airport. Het ging allemaal heel voorspoedig, de douane was geen probleem en ook de rugzakken verschenen vlot op de bagageband. Toen was het kaartjes kopen voor de bus naar het hotel en de metro. Uiteraard hadden we dit van te voren al uitgezocht maar het ging zo voorspoedig, daar kan Nederland nog wat van leren! En dat niet alleen; de beleefdheidsvormen en het respect wat hier geuit wordt zou ook niet misstaan bij ons. Zo waren we aan het wachten op de bus die langs een aantal grote hotels zou rijden in het centrum van Minato, één van de districten van Tokio. Er stonden drie jongens klaar voor de ontvangst, kaartjes en bagage hulp. Dat was al bijzonder efficiënt allemaal geregeld. En de eerste keer dat je ze een buiging ziet maken, deze keer als de bus arriveerde en vertrok, is mooi om te zien. Dat zijn wij totaal niet gewend. De buschauffeur stond ook duidelijk hoger in rang, en droeg net als de taxichauffeurs witte handschoentjes.
We waren nogal vermoeid van de vlucht en al die indrukken die je op doet hier. De busreis liet in anderhalf uur tijd een snelle impressie van de gigantische stad met de volgebouwde skyline zien. We konden ook op een ander vliegveld landen, maar volgens onze hulpbron thuis (Sanders collega die regelmatig in Japan komt) was dat voor niet-Japans sprekende personen vrij lastig omdat er zo weinig in het Engels aangegeven staat. Want dat valt hier echt mee! Ze rijden links (zijn we nu gewend!), houden gelukkig wel vast aan het metric system maar ook aan de Engelse taal. Maakt het voor ons een stuk makkelijker.
We werden recht voor het hotel afgezet en ook hier werden we zeer beleefd ontvangen door de Duty Manager; een oude grijze Japanse man. De tassen werden voor ons naar boven gebracht en de jongen was heel nieuwsgierig naar onze reis. Je wordt bijna onhandig van zoveel beleefdheidsvormen!
De kamer was redelijk tot klein. Wat vrij normaal is in dit land. Zoals ik helaas al juist had voorspeld thuis (en Sander was niet overtuigd) werkte onze wereldstekker hier niet. Gelukkig hadden ze bij de receptie een Europese stekker, helaas werkte deze ook niet. Toen we weer een andere kregen konden we gelukkig onze tablet weer opladen, de telefoons waren in het vliegtuig al opgeladen.
We besloten om de rest van de dag rustig aan te doen en eerst wat te eten te vinden. Ook zijn we een stukje gaan lopen naar de dichtstbijzijnde tempel, een rustpunt in zo’n drukke stad als deze. Toevallig voor ons kwam er net een groep Japanners die verschillende kostuums aan hadden, poseren voor de tempel. Zo waren ze gekleed als traditionele Samurai met zwaarden, als demons met hun enge maskers, en trommelaars met geweien op hun gesluierde hoofden. Een heel apart zicht! En ook dé cultuur waarbij sokken in sandalen algemeen geaccepteerd is 😉
En naar de Tokyo Tower, die vlakbij ons hotel staat. Het ontwerp is gebaseerd op die van de Eiffeltoren in Parijs en dat zie je goed. We zijn er niet op geweest i.v.m. de drukte, maar we hebben hem wel nog verlicht gezien ’s avonds!
Je kijkt je ogen uit op straat. Voor diegenen die ooit in Tokio zijn geweest zullen dit wel beamen. Je ziet de duurste en nieuwste auto’s, inwoners met mondkapjes voor en overal eten. Die mondkapjes is ook nog een ding hier. We namen aan dat het tegen de fijnstof van de smog was. Maar het blijkt dat het langzaam aan een fashion statement is gaan worden. Die smog valt namelijk nog relatief gezien wel mee hier (als je vergelijkt met Shanghai of Hong Kong). Het wordt namelijk onder andere gedragen tegen pollen (iets voor mij in Nederland!), om je gezicht warm te houden en blijkbaar om dat het hip is! Ik vond het al zo apart dat sommigen hun kapje opzij schoven en een sigaret opstaken. Hoe ironisch. Maar er zijn dus meerdere verklaringen voor.
Op onze tweede dag zijn we, na een welverdiende goede nachtrust, op pad gegaan met de metro. We hadden de kaartjes al gekocht en omdat er zoveel maatschappijen zijn in de metro: drie grote namen en ontelbaar veel kleine, werd het goed uitzoeken en plannen in deze wirwar van lijnen die zich de metro van Tokio noemt. Maar het is verrassend goed gegaan met de metro!
We zijn de hele dag de toerist uit wezen hangen. Zo zijn we naar Yoyogi Park gegaan, het grootste park van Tokio. Hier hebben we een tijdje doorgebracht net als al die andere honderden toeristen, waaronder ook heel veel Japanners zelf die op vakantie waren in eigen land. De Meiji Shrine was hier te vinden. Een grote tempel die kon bezoeken.
Vervolgens zijn we door gegaan naar Shibuya waar de welbekende Shibuya crossing te vinden was: een soort Times Square in Tokio (een van de zoveel) waarbij er op het kruispunt zoveel wegen bij elkaar komen dat als het stoplicht op groen springt het hele plein letterlijk zwart ziet van de mensen die allemaal tegelijk oversteken in alle richtingen. Vanuit een hoger gelegen pand hebben we dit indrukwekkende fenomeen kunnen bekijken. Ongelofelijk hoeveel mensen hier zijn!
Tot slot zijn we naar Shinjuku gegaan met de metro, een plek met ontzettend veel winkels. Hier zijn we ook weer naar een park gegaan, Shinjuku Gyoen, waar de beroemde kersenbloesem bomen staan. Nou waren wij eigenlijk net even twee weken te vroeg om alles in bloem te zien, maar we hebben er wel een aantal gezien die al in bloem stonden! Wat een mooi gezicht was dit. Kun je nagaan hoe het zou zijn als alles in bloei staat.
Uiteindelijk, nadat we aardig wat hadden bekeken zijn we terug naar het hotel gegaan. De volgende ochtend werden we om half 7 opgehaald met de bus. Ook hier weer uiterst beleefd iedereen.
Op het vliegveld hebben we nog wat gewinkeld. De Pokémon Store, waar we voornamelijk naar op zoek waren was helaas in een ander Terminal gebouw. Maar we hebben toch een aantal souvenirs mee kunnen nemen voor het thuisfront 😉
In het vliegtuig hebben we onze vakantie nog eens besproken en dan is het toch echt over met de reis.
We hebben een ontzettend mooie reis gemaakt met alle indrukken die we hebben opgedaan, de dingen die we gezien en geleerd hebben. We zullen dit niet snel vergeten!

One thought on “Mondkapjes, handschoentjes en gestaar”

  1. En zo zijn jullie weer thuis in Holland! Vol mooie verhalen en herinneringen! Maar gelukkig hebben jullie de foto’s nog……..;)

Laat een berichtje achter!