Lake Pukaki

Afscheid van Nieuw-Zeeland

Vandaag live vanuit Japan, maar daarover volgende keer meer. We hebben nu eindelijk pas weer fatsoenlijk internet dus nu ook eindelijk weer eens een tijd voor een blog van de afgelopen dagen! De allerlaatste blog (overmorgen denk ik?) gaat over onze belevenissen in Tokio zelf, omdat we daar mooi mee kunnen afsluiten en omdat we er nu pas net zijn. Onze vorige blog sloot ik af met de mededeling dat we naar Mount Cook gingen, dus daar gaan we nu vanuit verder!
Woensdag kwamen we dus na een vrij lange rit aan in Mount Cook. Zeker de laatste 100 kilometer waren zo verbluffend mooi dat we bijna niet konden geloven dat we net van het strand en de duinen uit de omgeving van Dunedin kwamen, en nu tegen een besneeuwde bergketen opkeken.
Voor deze bergketen, die ligt in het Nationaal Park Aoraki, ligt een gigantisch meer dat zó baby-blauw van kleur is dat het bijna onnatuurlijk is. Maar niets is minder waar; het is een en al natuur. Deze kleur ontstaat doordat het glacier flour, de zeer fijne deeltjes rots die uit de gletsjer afkomstig zijn, hier op de bodem liggen. Wat vervolgens overblijft is het heldere water. Deze kleur, in combinatie met de blauwe hemel, de witte wolken, de groene bomen, graslanden en de grijze bergen zorgen voor een uniek plaatje. Het is dan ook een must om even stil te staan voordat je het dorpje Mount Cook Village binnenrijdt. Deze kleine vesting is het toeristisch basiskamp aan de voet van de berg. Het is niet groot, er is eigenlijk maar één hotel met bijbehorende lodges en motelkamers. Dus verdwalen gaat niet. Het is er wel erg druk met bussen vol toeristen die gaan hiken, dat is een uitgelezen plek ervoor. Eigenlijk voor meer ook niet, behalve dan voor helikoptervluchten, want er is bijvoorbeeld niet eens bereik voor telefoons. Het ligt zo afgelegen dat je echt even tot rust kan komen. Nou waren wij er maar een dag dus echt tot rust komen zat er niet heel erg in. Maar toch hebben we ons vermaakt. Het is natuurlijk nazomer dus de sneeuw ligt alleen bovenop. De wandeling die wij vervolgens gemaakt hebben was vanuit een zomerperspectief iets minder dan vanuit de winter. Je kunt namelijk niet echt het effect van gletsjerwater zien in de zomer; je ziet het alleen van regenwater dat gevallen is. Desalniettemin kreeg je op de top een geweldig uitzicht over het gletsjermeer en de bergen erachter. De Tasmangletsjer, waar we dus op uitkeken, smelt heel langzaam waardoor deze zich als het ware terug trekt de berg in. Hierdoor liggen er dus ijsbergen in het meer; een uniek gezicht! Het besef dat dit onder andere komt door de klimaatverandering is wel een gegeven om bij stil te staan…
’s Avonds een niet-zo-geweldige maaltijd in elkaar gedraaid omdat het winkeltje werkelijk waar één schap was (zonder groente en fruit) met vooral veel kant-en-klare en houdbare dingen. Je kon ook uit eten óf 80 kilometer rijden voor het grotere dorpje. Maar dat mocht de pret niet drukken van deze locatie; de sterrenhemel ’s avonds was werkelijk waar ongelofelijk mooi!
Donderdag zijn we naar Christchurch gereden; ons allerlaatste hotel in Nieuw-Zeeland. En wat voor een; het was een soort hotel-kasteel (is dat een woord?) waarbij we een suite hadden gekregen, ook al hadden we een standaardkamer verwacht volgens de boekingsgegevens. Maar ons hoor je niet klagen, we hebben in alle luxe genoten van de laatste dagen in dit prachtig land. In de namiddag hebben we de stad nog een beetje bekeken. Het is een vreemd zicht, een stad zo in puin en zo aan met de wederopbouw bezig. Zo heb je een stuk of 40 winkels die zich nu gevestigd hebben in containers, een ludiek idee waarbij je merkt dat ze zich niet laten verslaan door de aardbevingen.
Op vrijdagavond zullen we vanaf Christchurch vliegen naar Auckland, om dan door te vliegen naar Japan. Deze vlucht is pas ’s avonds laat en dus hadden we nog een hele dag te besteden. We zijn toen naar Akaroa gereden, het schiereiland naast Christchurch. Hier hebben we nog een paar kilometer gelopen tot we op de punt van een klif stonden waar we ons nog heel even alleen op de wereld waanden. Nu konden we nog van dit uitzicht genieten!
Vervolgens zijn we richting het vliegveld gereden. Omdat we nog wat tijd hadden zijn we naar het International Antartic Centre gegaan, wat praktisch op het vliegveld ligt. Christchurch is de uitvalbasis voor expedities naar Antartica vanuit Nieuw-Zeeland. Zo kun je hier veel over leren, de Little Blue Penguins (toch nog!) bewonderen en in een Hagglund rijden (zo’n rupsvoertuig dat ze o.a. gebruiken tijdens deze expedities). We hebben ons hier wel een paar uurtjes vermaakt. Vooral omdat er bij de ingang een stel stond van de husky-opvang. Ze stonden daar met acht husky’s die je kon knuffelen, en ondertussen vertelde hij uitvoerig over deze prachtige honden. Helaas worden husky’s te vaak onderschat als huisdier en daarom houden ze dit soort ‘bijeenkomsten’ voor mensen om meer bewustzijn te creëren. Uiteindelijk gingen ze weer weg om sinds lange tijd weer een keer in de bossen te rennen en trainen als sledehonden. Dit was heel leuk en leerzaam om even mee te pakken.
We waren ook wel blij dat we toch nog pinguïns gezien hadden! Deze dieren zijn allemaal uit het wild gered vanwege visnetten, vislijnen, verlamde pootjes en ouderdom. Nu zitten ze allemaal samen als één familie; zo aandoenlijk deze kleine pinguïns!
Toen we uiteindelijk alles wel zo’n beetje gezien en gedaan hadden, zijn we naar de car rental drop off gegaan. Hier hebben we de auto zo goed als mogelijk schoongemaakt en ingeleverd bij de huurmaatschappij. Gelukkig was het allemaal in orde en hoefde we niets bij te betalen voor eventuele schade. Dat is toch altijd even afwachten…
Eenmaal op het vliegveld waren we veel te vroeg, dus onze tijd maar volgemaakt met kaarten, eten en puzzelen. Vervolgens hadden we nog een kleine vertraging maar het viel gelukkig alles mee.
Zo landden we anderhalf uur later weer in Auckland, waar we onze reis waren begonnen. Vanuit hier zaten we om half twee ’s nachts alweer in het vliegtuig naar Japan! Gelukkig is dit ook weer een nachtvlucht dus kunnen we dus gewoon slapen in het vliegtuig.
Maar daar over in ons volgende blog meer! Dat zal tevens ook de laatste zijn van onze wereldreis!
Alvast bedankt voor het lezen en de berichtjes :)

2 thoughts on “Afscheid van Nieuw-Zeeland”

  1. Zoals de Fransen zeggen: Partir c’est mourir un peu…..lijkt me heel erg van toepassing voor jullie op het moment dat jullie dit mooie land weer hebben moeten verlaten! Maar nog ff een paar dagen Japan is vast een fijne afsluiting van deze geweldige reis! Geniet er van! We kijken uit naar het lezen van het laatste blog! Veel liefs van ons allen!

Laat een berichtje achter!