20160305-00033

Hoge bergen, diepe dalen

We hebben al zoveel verschillende overnachtingsplekken gehad en overal word je weer anders ontvangen. De leukste waren toch wel, tot nu toe, Pauanui, Waitomo en Franz Josef. Allemaal kleinschalige B&B’s en lodges waarbij de eigenaren ruim de tijd namen om je de plekken te vertellen waar je echt langs moest rijden. Zo ook de laatstgenoemde waarbij we de tip kregen om onderweg vooral even naar Lake Matheson te gaan. Ook wel spiegelmeer genoemd. Als je hier vroeg bent, en dat waren we, kun je een foto maken die je kunt omdraaien! Je kent ze misschien wel, die foto’s. Prachtige omgeving daar!
Een andere tip was om vooral richting Queenstown over de Crown Range Road te rijden. Deze weg wordt met klem afgeraden voor less confident drivers. De reden? Het is met 1200 meter de hoogste state highway van het land met een scala aan bochten die de pas over kronkelen. De weg wordt afgesloten met een zig-zag het dal in met alleen maar haarspeldbochten. Heel leuk rijden dus 😉
Afijn, Queenstown voor ons dus als tussenstop. Wij hebben niet gebungeejumpt of aan een andere adrenaline activiteit meegedaan. Dat hebben we aan alle echte backpackers daar overgelaten. Wij spelen natuurlijk een beetje vals, we dragen die backpacks op ons rug eigenlijk alleen in en uit de auto en op vliegvelden!
Veel Nederlanders ook hier! Dus verhalen en ervaringen uitwisselen terwijl je op de wasmachine of droger staat te wachten is een leuk tijdverdrijf.
Queenstown is een walhalla voor backpackers hebben we gemerkt. Ook hebben wij gemerkt dat wij niet voldoen aan de kenmerken van een gemiddelde backpacker. En dat is prima 😉
De tientallen manieren waarop je dit land kunt bezoeken hebben we allemaal gezien. Van fietsers die de bergen trotseren met volgepakte mountainbikes tot aan gammele busjes met jongeren die de tijd van hun leven hebben. Dan heb je nog de lifters en de campers waar het ook van wemelt. Maar vooralsnog zijn we blij met ons autootje waar we waarschijnlijk zo’n 4000 kilometer mee zullen rijden over de Nieuw-Zeelandse wegen!
De omgeving hier is echt zo ongelofelijk mooi dat we bang zijn dat we de mooiste landschappen al gezien hebben! Gigantische blauwe meren met ruige (besneeuwde) bergketens tot zo ver je kan zien, bossen waar je in verdwaald zou kunnen raken, gletsjers, vulkanen, geisers, gouden stranden en enorme vlaktes vol met schapen, koeien of herten. Ongelofelijk hoe één land zoveel diverse landschappen heeft.
Dit alles brengt ons tot Te Anau, de gateway van de Fiorlands waar de Milford en de Doubtful Sounds liggen. Hier zijn we  vroeg waardoor we twee dagen lang van de natuur kunnen genieten.
Eenmaal aangekomen hadden we zowaar regen! De eerste keer in de vakantie, maar het was prettig voor de verandering. Ze noemen het ook niet voor niets de We(s)t-Coast, met zo’n 200 dagen regen per jaar. Maar deze dag hadden we toch niet veel gepland staan, vooral relaxen.
De volgende dag hadden we een trip naar de Milford Sound gepland staan. En het was voor ons speciaal de hele dag droog gebleven! Maar vroeg uit de veren dus, en beginnen aan een prachtige weg er naar toe. Er wordt aangeraden er minstens 2 uur voor uit te trekken, en dat begrijp je ook wel met de hoeveelheid touringcars die er heen rijden. Nou zijn wij vroeg vertrokken en was de weg zo goed als leeg. Tot dat je in de bergen komt waar one lane bridges de normaalste zaak van de wereld zijn, ook gerust in een bocht zonder overzicht. Dat hebben we allemaal overleefd en toen kwamen we aan op de parkeerplaats. Wij waren er echt vroeg, en nog was het druk, kun je nagaan hoe druk het er in de middag is. Wij hadden een Encouter Nature Cruise geboekt in plaats van de gebruikelijke Scenic Cruises (waar zo’n 200 man op kan). En dat was een goede keus geweest. We voeren op een rustig tempo door de fjorden, want dat zijn het officieel. Ze worden dus ten onrechte sounds genoemd. Maar dat heeft te maken met hoe ze zijn ontstaan, door gletsjers (fjorden) of door water (sounds ofwel zeestraten). Weer wat geleerd!
Onze boot was niet al te druk en het weer prima voor de locatie. De dag daarvoor had het zoveel geregend dat er voor ons zicht ontelbaar veel watervallen waren ontstaan langs de rotswanden. Er zijn ook een aantal natuurlijke watervallen, maar beduidend minder dan die door regen zijn ontstaan. Heel mooi gezicht. En doordat het een meer betrokken cruise was dook de schipper met de boeg van het schip de watervallen in waardoor diegene die nog niet gedoucht hadden, alsnog de kans kregen. Gelukkig voor sommigen – die minder goed voorbereid waren – waren er regenjassen aan boord.
De omgeving is werkelijk waar zo mooi, de fjorden doen zo groots aan en in combinatie met de mist die er nog hing, bijna mysterieus. Er is veel wildlife te vinden in dit National Park (zo’n beetje de hele westkust is beschermd gebied!) en we hadden mazzel om twee keer een groep fur seals te spotten op de rotsen! En in tegenstelling tot de andere cruises, kwam ons schip wel dichtbij deze onverschrokken zonnende dieren! Dat leverde enthousiaste reacties aan boord, en mooie foto’s op.
Toen was het tijd om terug te gaan waarbij we op de terugweg naar Te Anau nog een aantal keer zijn gestopt op mooie en soms ietwat te toeristische plekken.
Eenmaal terug in het hotel nog Wie is de Mol terug kunnen kijken! Waar we een kwartier langer over hebben gedaan aangezien het internet hier dan wel unlimited mag zijn; snel is het niet. Maar ook hier zijn we dus op de hoogte!
Morgen vertrekken we richting Dunedin, ook wel het Edingburgh van het Zuiden genoemd.We zijn benieuwd!
Tot de volgende keer :)

2 thoughts on “Hoge bergen, diepe dalen”

  1. Wahnsinn so etwas zu lesen! Wat zullen jullie volzitten met al die ervaringen die jullie daar opdoen en het gaat nog maar door.

  2. En het avontuur gaat maar door. Je zou zo een boek kunnen schrijven Marieke. Zo leuk om dat allemaal te lezen wat jullie beleven. En hier ga ik het stokje overnemen van je vader en moeder en voor jullie katten zorgen. Ga nog lekker verder genieten daar en ik kijk weer uit naar jullie volgende blog. Xx

Laat een berichtje achter!